Sunday 19th of August 2018 07:22:09 AM

Γονική μέριμνα

Γονική μέριμνα

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

(Έφεση Αρ. 24/2014)

21 Μαΐου, 2018

[ΠΑΜΠΑΛΛΗΣ, ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ, Δ.Δ.]

Α. Β.

Εφεσείοντας/Καθ’ου η αίτηση, και

Α. Τ.

Εφεσίβλητη/Αιτήτρια.

Ρ. Γεωργίου (κα) για Ν. Ροτσίδη, για τον Εφεσείοντα. Ζ.  Νικολάου (κα), για την Εφεσίβλητη.

ΠΑΜΠΑΛΛΗΣ, Δ.: Η απόφαση είναι ομόφωνη, θα απαγγελθεί

από το Δικαστή Παμπαλλή.

                                    Η παρούσα είναι μία θλιβερή υπόθεση. Οι

διάδικοι, όντες γονείς δύο παιδιών, ερείζοντες ως προς τη γονική μέριμνα, και ενώ εκκρεμούσε η εκδίκαση της σχετικής αίτησης, εκδόθηκε εκ συμφώνου ενδιάμεσο διάταγμα ρύθμισης της επικοινωνίας. Στη συνέχεια, κατέληξαν εκ νέου ενώπιον του δικαστηρίου σε αίτηση παρακοής διατάγματος, την οποία καταχώρισε ο εφεσείων εναντίον της εφεσίβλητης.

Το παράπονο του εφεσείοντα ήταν ότι σε δύο περιπτώσεις, δηλαδή στις 15 Οκτωβρίου 2010 και 29 Οκτωβρίου 2010, η εφεσίβλητη παρήκουσε το διάταγμα επικοινωνίας και συγκεκριμένα, ενώ είχε υποχρέωση, δυνάμει του διατάγματος, να επιτρέπει την επικοινωνία του εφεσείοντα με τα παιδιά του στις 4.00 το απόγευμα, τελικώς η επικοινωνία του εφεσείοντα με το γιο του Ωρίωνα έγινε κατορθωτή στις 4.30, καθότι το παιδί ήταν σε φροντιστήριο αγγλικών.

Το πρωτόδικο δικαστήριο έκαμε αναφορά στην αναγκαιότητα τήρησης και υπακοής στις πρόνοιες των διαταγμάτων των δικαστηρίων και αναφέρθηκε ειδικώς στην υπόθεση Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas (1989) 1 Α.Α.Δ. 750, όπου τέθηκαν οι πιο κάτω προϋποθέσεις:

(α) Επιβεβαίωση ότι οι όροι του διατάγματος είναι καθαροί και σαφείς.

(β) Ότι ο καθ’ου η αίτηση είχε τη δέουσα και σωστή γνώση των όρων του διατάγματος και

(γ) ότι αποδείχθηκε παράβαση των όρων του διατάγματος.

Η παρακοή θα πρέπει να αποδεικνύεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως συμβαίνει σε ποινικές υποθέσεις.

Στην υπόθεση Παπαχρυσοστόμου ν. Σιδερά (1993) 1 Α.Α.Δ. 309,

το Εφετείο επιβεβαίωσε την αναγκαιότητα απόδειξης της υπόθεσης όπως απαιτείται σε ποινική διαδικασία, δηλαδή, την απόδειξη της κατηγορίας και των συστατικών στοιχείων της, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Δεν είναι αρκετό να καταδειχθεί η ανυπακοή στο διάταγμα, αλλά πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταφρόνησης του σχετικού διατάγματος. Παράλληλα, θα πρέπει να καταδειχθεί όχι μόνο η αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος, αλλά και η υποκειμενική, δηλαδή το mens rea. (Βλ. Κωνσταντίνου ν. Ξιούρου, Έφεση Οικογενειακού Δικαστηρίου 3/2012, ημερ. 9 Μαΐου 2014).

Ο εφεσείων αρχικώς, διαφωνώντας με την πρωτόδικη απόφαση, καταχώρισε έφεση η οποία περιλάμβανε 12 λόγους έφεσης. Κατά την ακρόαση της υπόθεσης η ευπαίδευτη συνήγορος του εφεσείοντα απέσυρε τους επτά και παρέμειναν οι λόγοι έφεσης 1, 2, 5, 6 και 8. Το βασικό στοιχείο το οποίο εξάγεται από τους λόγους αυτούς είναι το γεγονός ότι η αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος έχει καταδειχθεί και στη βάση των γεγονότων της υπόθεσης υπήρχε επαρκής μαρτυρία που θα επέτρεπε στο δικαστήριο να οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι αποδείχθηκε πέραν πάσης αμφιβολίας και το υποκειμενικό στοιχείο, δηλαδή η εσκεμμένη και με πρόθεση παρακοή του διατάγματος από την εφεσίβλητη.

Η ευπαίδευτη συνήγορος για την εφεσίβλητη υποστήριξε στην ολότητα της την πρωτόδικη απόφαση, τονίζοντας ότι η επικοινωνία του εφεσείοντα με τα παιδιά του δεν ματαιώθηκε, έγινε με καθυστέρηση μόνο 30 λεπτών και αυτό μόνο με το ένα από τα παιδιά, τον Ωρίωνα, ο οποίος ήταν στο φροντιστήριο μέχρι τις 4.20.

Το πρωτόδικο δικαστήριο κατέληξε με το εξής:

«Η υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος (mens rea), για ηθελημένη ανυπακοή στο διάταγμα δεν αποδείχθηκε πέραν πάσηςλογικής αμφιβολίας, μια και πρόθεση της μητέρας δεν ήταν να εμποδίσει την επικοινωνία, αλλά αυτή να καταστεί εφικτή με μια μικρή καθυστέρηση.»

Επίσης, το δικαστήριο αναφέρει ότι:

«Δεν στοιχειοθετήθηκε γι’ αυτό το αδίκημα παρακοής, δεν αποδείχθηκε ένοχη διάνοια ως προς το ηθελημένο της παρακοής. Άλλωστε, όπως η ίδια η καθ’ης η αίτηση αναφέρει στην ένορκη δήλωση της, πρότεινε στον αιτητή να επιστρέψει τα παιδιά 20 λεπτά αργότερα, ισχυρισμός που δεν αντικρούστηκε.»

Συμφωνούμε απόλυτα με την πρωτόδικη απόφαση. Σε κανένα στάδιο της διαδικασίας και με βάση τα γεγονότα, όπως τα περιέγραψε το δικαστήριο, για τα οποία δεν υπάρχει αντίθετη άποψη, με κανένα τρόπο δεν καταδεικνύουν ηθελημένη ενέργεια της εφεσίβλητης να στερήσει το δικαίωμα επικοινωνίας, που προσδιοριζόταν με βάση το διάταγμα, από τον εφεσείοντα. Υπήρξε μαρτυρία ότι η ιδία έκαμε προσπάθειες για να διαφοροποιήσει τις ώρες του φροντιστηρίου, κάτι το οποίο δεν έγινε εφικτό. Η ιδία πρότεινε στον εφεσείοντα να παραταθεί ο χρόνος επικοινωνίας τις συγκεκριμένες ημέρες, για το διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ των ωρών 4.00 και 4.30, πράγμα το οποίο ο εφεσείων δεν δέχτηκε.

Το γεγονός ότι η εφεσίβλητη προχώρησε και ενέγραψε σε φροντιστήριο αγγλικών τον ανήλικο γιο του ζεύγους, χωρίς τη συγκατάθεση του εφεσείοντα, καταδεικνύει, κατά την άποψη της ευπαιδεύτου συνηγόρου, την ένοχη διάνοια για ηθελημένη παρακοή του διατάγματος. Το επιχείρημα αυτό απαντάται από την ίδια την απόφαση του πρωτόδικου δικαστηρίου, όπου σημειώνεται ότι η εν λόγω εγγραφή του παιδιού στα αγγλικά, χωρίς την έγκριση του εφεσείοντα, δεν ήταν επίδικο θέμα στην αίτηση παρακοής, ούτε αποτελούσε μέρος του επίδικου διατάγματος για το οποίο υπήρξε ισχυρισμός για παραβίαση. Το εν λόγω διάταγμα προσδιόριζε με ακρίβεια τις ημέρες και ώρες που θα υπήρχε η επικοινωνία του εφεσείοντα με τα παιδιά. Ενόψει των πιο πάνω συμφωνούμε με την κατάληξη του δικαστηρίου ότι το εν λόγω θέμα δεν ήταν επίδικο στην παρούσα διαδικασία.

Η αποτυχία απόδειξης της ηθελημένης και εσκεμμένης παραβίασης διατάγματος, στη βάση της ανυπαρξίας του υποκειμενικού στοιχείου, οδηγεί στην απόρριψη της έφεσης.

Καταλήγοντας θεωρούμε πως, δεν θα ήταν χωρίς σημασία να εκφράσουμε την έντονη δυσαρέσκεια μας γιατί οι διάδικοι, οι οποίοι ερείζουν για τη γονική μέριμνα, συμπεριφέρονται ως εάν τα παιδιά τους ήταν αντικείμενα παράδοσης και παραλαβής. Στόχος και σκοπός κάθε γονιού θα πρέπει να είναι η απάμβλυνση του προβλήματος που δημιουργείται σε παιδιά λόγω του χωρισμού των γονιών τους. Η αναγκαία συνεργασία ως προς τη ρύθμιση της επικοινωνίας με τρόπο λογικό θα πρέπει να είναι το πρώτιστο και όχι να εμφανίζονται ενώπιον δικαστηρίου για ένα τόσο μικρό θέμα.

Η έφεση απορρίπτεται με €2.500 έξοδα.

 



Πρόσθεσε ένα σχόλιο