Sunday 21st of October 2018 04:40:17 PM

Διαταγή 64

Διαταγή 64

Σε νομική ανάλυση της νέας Δ. 64 προέβη η Δικαστής του Οικογενειακού Δικαστηρίου Αμμοχώστου Μιράντα Τουμαζή, εκδίδοντας την απόφαση της στην υπόθεση αρ.: 7/09 ημερομηνίας 13 Μαρτίου 2017. Σχετικά η Δικαστής υπέδειξε τα ακόλουθα:

«Η ΝΕΑ ΔΙΑΤΑΓΗ 64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας κατήργησε τη διάκριση μεταξύ ακυρότητας και παρατυπίας. Η μη συμμόρφωση με τους κανονισμούς θεωρείται παρατυπία και είναι θεραπεύσιμη, εκτός στις περιπτώσεις όπου η μη συμμόρφωση καθιστά εξ αρχής άκυρη τη διαδικασία (Βλ. Πετρίχου  ν. Χ΄΄Ιωσήφ (1998) 1 ΑΑΔ 81).

Στην απόφαση Krashias Shoe Factory Ltd v. Adidas (1989) (Ε) 1 Α.Α.Δ. 750 λέχθηκαν τα ακόλουθα από τον Πική Δ., όπως ήταν τότε, αναφορικά με την εμβέλεια του άρθρου 42 του Ν. 14/60 και της Δ. 42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας:  (σελ. 759, 760)

«Το άρθρο 42 του Ν. 14/60 είναι δικαιοδοτικό και προσδιορίζει τη δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου για την τιμωρία προσώπων, φυσικών και νομικών, για την παρακοή διαταγμάτων.  Καθορίζει τα μέσα για την εξασφάλιση συμμόρφωσης προς τα διατάγματα για την επιβολή προστίμου, φυλάκισης ή με την έκδοση διατάγματος για τη μεσεγγύηση πραγμάτων.

Η Δ.42Α πραγματεύεται αποκλειστικά τη διαδικασία για την αναφορά παρακοής διατάγματος στο δικαστήριο. Είναι η μόνη διάταξη η οποία κάνει πρόβλεψη γι αυτό το θέμα.  Οι πρόνοιές της συνιστούν τις δικονομικές διατάξεις που διέπουν και ρυθμίζουν την άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας που παρέχει το άρθρο 42 του Ν. 14/60».

Στην υπόθεση Wunderlich κ.ά. ν. Παναγιώτου (1999) 1 (Α) ΑΑΔ 366 η οποία  αφορούσε παράλειψη συμπερίληψης του άρθρου 42 του Ν. 14/60 σε αίτηση παρακοής και καταγραφής μόνο της Δ. 42Α των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, λέχθηκαν τα ακόλουθα (σελ. 376-377):

«Διαπιστώνουμε, επομένως, ότι το πιο πάνω άρθρο 42 περιέχει το  ουσιαστικό δίκαιο για τη χορήγηση της επίδικης θεραπείας και η Δ. 42Α  το δικονομικό δίκαιο.  Λαμβανομένης λοιπόν υπόψη της θέσης της νομολογίας και του επιτακτικού λεκτικού της Δ. 48 θ. 1, θεωρούμε ότι η επίκληση του άρθρου 42 ήταν επιβεβλημένη για την έγκυρη στοιχειοθέτηση της επίδικης αίτησης.

Ποιες είναι τώρα οι συνέπειες της σχετικής παράλειψης;  Με βάση τη νομολογία μας η παράλειψη καθιστά άκυρη την αίτηση.  Ωστόσο έχει προταθεί πως η αίτηση μπορεί να διασωθεί κατ΄ εφαρμογή των προνοιών της νέας Δ. 64 (βλ. τον Περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικό) Διαδικαστικό Κανονισμό του 1995).

Πράγματι σκοπός της νέας Δ. 64 ήταν η κατάργηση της διάκρισης μεταξύ μη συμμόρφωσης με διαδικαστικούς θεσμούς, η οποία καθιστά τη διαδικασία άκυρη και μη συμμόρφωση η οποία απλώς καθιστά την διαδικασία παράτυπη (βλ. Supreme Court Practice, 1999 σελ. 10).  Οποιαδήποτε μη συμμόρφωση με τους Κανονισμούς θεωρείται ως παρατυπία η οποία μπορεί να θεραπευθεί με τον τρόπο και τη διαδικασία  που προβλέπεται από τη νέα Δ. 64.  ΄Ετσι μετά τη θέσπιση της νέας Δ. 64 παρέχεται διακριτική ευχέρεια διάσωσης στην κατάλληλη περίπτωση δικονομικών μέτρων, τα οποία πριν την τροποποίηση εθεωρούντο άκυρα (βλ. Γιάννη ν. Αναπληρωτή Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κ.ά. (1995) 3 ΑΑΔ 334, Δημοκρατία ν. Lion Ins. Agency Ltd (1995) 3 ΑΑΔ 338, 340 και Panayiotis Georghiou (Catering Ltd) κ.ά. ν. Δημοκρατίας (1996) 3 ΑΑΔ 323).  Ωστόσο πρέπει να υπομνησθεί πως η εξουσία που δίδεται στο δικαστήριο από τη νέα Δ. 64 είναι εξουσία για θεραπεία των παρατυπιών που αποτελούνται από παράλειψη συμμόρφωσης με τους θεσμούς.  Το δικαστήριο δεν έχει εξουσία να θεραπεύσει θεμελιώδεις παραλείψεις (Βλ. The Supreme Court Practice 1999, σελ. 10 όπου υποδεικνύεται επίσης «πως η πρόνοια για την ύπαρξη του ενάγοντα κατά την ημερομηνία έναρξης της διαδικασίας αποτελεί βασική νομική αρχή παρά απαίτηση των θεσμών»).

 



Πρόσθεσε ένα σχόλιο