Wednesday 22nd of August 2018 10:09:03 AM

Δίκαιη δίκη

Δίκαιη δίκη

Σε υποδείξεις για το πώς πρέπει να προσεγγίζεται μια μαρτυρία, προέβησαν οι δικαστές του Κακουργιοδικείου Λευκωσίας Έλενα Εφραίμ (Πρόεδρος) Νίκος Γερολέμου και Στέλλα Μέσσιου (Μέλη) στην ομόφωνη απόφαση τους στην υπόθεση αρ.: 8973/16 ημερομηνίας 24 Ιουλίου 2017. Αναλυτικά επεσήμαναν τα ακόλουθα:

«Δεν χωρεί αμφιβολία πως ο ανακριτής μιας ποινικής υπόθεσης θα πρέπει να εκτελεί τα καθήκοντα του με διεισδυτικό, εξαντλητικό και στοχευμένο τρόπο, αντικειμενικά και ανεπηρέαστα, χωρίς πρόθεση ή διάθεση καταδίωξης αλλά με μοναδικό γνώμονα την ανεύρεση όσο το δυνατόν της αλήθειας και την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Σχετικά παραπέμπουμε στο σύγγραμμα Το Δίκαιο της Απόδειξης Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές, Τ. Ηλιάδης & Ν.Γ. Σάντης, σελ. 866-867. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Κορέλλης v. Γενικού Εισαγγελέα (1996) 1 Α.Α.Δ. 1718, η έννοια της δίκαιης δίκης απαιτεί σεβασμό προς την αρχή της ισότητας των όπλων, όπως άλλωστε διασφαλίζεται από το άρθρο 6(3) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και το άρθρο 30 του Συντάγματος.

Στην εν λόγω υπόθεση γίνεται παραπομπή στο σύγγραμμα The Application of the European Convention on Human Rights, J.E.S. Fawcett, και στο ακόλουθο απόσπασμα: «Η αρχή της ισότητας των όπλων αποτελεί έκφραση του κανόνα audi ateram partem και εξυπακούει ότι στο κάθε μέρος πρέπει να δίδεται ίση ευκαιρία να παρουσιάσει την υπόθεση του, τόσο πάνω στα γεγονότα, όσο και πάνω στο Νόμο, και να σχολιάσει την υπόθεση που παρουσίασε ο αντίδικος του.»

 Σε αυτά τα πλαίσια οι ανακρίσεις μιας υπόθεσης θα πρέπει να αποσκοπούν, στον μέγιστο δυνατό βαθμό, στη λήψη όλης εκείνης της μαρτυρίας που θεωρείται ουσιώδης και απαραίτητη ούτως ώστε να δοθεί μια πλήρης, ολοκληρωμένη και ακριβοδίκαιη εικόνα της υπόθεσης. Στην υπόθεση Πέγκερος v. Δημοκρατίας (1995) 2 Α.Α.Δ. 143, η παράλειψη των ανακριτικών αρχών να συλλέξουν μαρτυρία επί ουσιώδους ζητήματος για την υπόθεση, και ειδικότερα σε σχέση με τη μαρτυρία και εκδοχή της Υπεράσπισης, κρίθηκε ότι δημιουργεί αμφιβολίες ως προς το βάσιμο της εκδοχής της Κατηγορούσας Αρχής.

 Κατ΄ επέκταση αποτελεί καθήκον της Κατηγορούσας Αρχής, στα πλαίσια παρουσίασης της υπόθεσης της, να αποκαλύψει τόσο στην Υπεράσπιση όσο και στο Δικαστήριο το σύνολο των γεγονότων που είναι αναγκαία για να δοθεί η πλήρης εικόνα της υπόθεσης, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που είναι βοηθητικά για τον Κατηγορούμενο. Σχετικές 43 είναι οι υποθέσεις Georgiou v. The Police (1966) 2 C.L.R. 18, Isaias v. Police (1966) 2 C.L.R. 43 και Loizias. v. Police (1969) 2 C.L.R. 217».



Πρόσθεσε ένα σχόλιο