Sunday 21st of October 2018 04:34:59 PM

Ακάλυπτες επιταγές

Ακάλυπτες επιταγές

«ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ πως ο χρόνος υπογραφής και έκδοσης των επίδικων επιταγών δεν αποδείχθηκε, δεν ήταν δυνατό να αποδειχθεί και η αναγκαία υποκειμενική υπόσταση (mens rea) των αδικημάτων, η οποία ανάγεται στο χρόνος υπογραφής και έκδοσης των επιταγών».

Τα παραπάνω επεσήμανε το Εφετείο που συνεδρίασε με σύνθεση τους Δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου Μύρων Νικολάτο (Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου) Λεωνίδα Παρπαρίνο και Αντώνη Λιάτσο, αθωώνοντας ομόφωνα τον εφεσίβλητο στην υπόθεση αρ. 65/2015 ημερομηνίας 11 Σεπτεμβρίου 2017.

Ο εφεσίβλητος είχε προηγουμένως αθωωθεί και από το Επαρχιακό Δικαστήριο το οποίο έκρινε πως ο εφεσείοντας-παραπονούμενος δεν έπεισε για τον χρόνο έκδοσης των δύο επιταγών. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, οι επιταγές εκδόθηκαν και του παραδόθηκαν «τέλος Οκτωβρίου 2011 με αρχές Νοεμβρίου 2011». Σύμφωνα με το κατηγορητήριο οι δύο επιταγές είχαν ημερομηνία 31 Δεκεμβρίου 2011, κατατέθηκαν στις 9 Ιανουαρίου 2012 και επιστράφηκαν στις 10 Ιανουαρίου 2012 με την ένδειξη ότι ο λογαριασμός παγοποιήθηκε. Επίσης αναφερόταν στο κατηγορητήριο ότι και οι δύο επιταγές δόθηκαν από τον εφεσίβλητο στον εφεσείοντα πριν την 31η Δεκεμβρίου 2011. Αξίζει να αναφερθεί ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν αποδέχθηκε ούτε τη μαρτυρία του εφεσίβλητου, ούτε και του εφεσείοντα.

Στα ευρήματα του  Επαρχιακού Δικαστηρίου, σύμφωνα με την απόφαση του Εφετείου, δεν υπάρχει πουθενά αναφορά στο χρόνο υπογραφής και έκδοσης των επιταγών.

Εκτός από τα αναφερόμενα στοιχεία, ο πρωτόδικος Δικαστής, σημείωσε πως είναι απαραίτητη και η ύπαρξη πρόθεσης διάπραξης του αδικήματος από την πλευρά του κατηγορούμενου, και αναφέρθηκε στην υπόθεση Militos Trading Limited v. Μαλέκκου (2012) 2 Α.Α.Δ. 609. Παρατήρησε δε πως με δεδομένη την απόρριψη της μαρτυρίας του εφεσείοντα και μη έχοντας άλλη μαρτυρία για το ζήτημα του χρόνου υπογραφής και έκδοσης των επιταγών ήταν αδύνατο να καταλήξει το Δικαστήριο σε ασφαλές συμπέρασμα αναφορικά με το κατά πόσον, κατά το χρόνο έκδοσης των επιταγών, ο εφεσίβλητος γνώριζε επ’ ακριβώς τα υπόλοιπα στο λογαριασμό του ή ότι δεν υπήρχαν διαθέσιμα υπόλοιπα ή ότι ο λογαριασμός του είχε παγοποιηθεί, λόγω ΚΑΠ.

Επιπρόσθετα το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι εκτός από την έλλειψη μαρτυρίας αναφορικά με το χρόνο έκδοσης των επιταγών και, κατά συνέπεια, τη μη απόδειξη της υποκειμενικής υπόστασης των αδικημάτων (mens rea) κατά τον κρίσιμο χρόνο της έκδοσης των επιταγών, απουσίαζε και το απαραίτητο συστατικό στοιχείο της μη πληρωμής των επιταγών.

Απορρίπτοντας την έφεση οι τρεις Εφέτες υιοθέτησαν τις θέσεις του πρωτόδικου Δικαστηρίου, και παρατήρησαν παράλληλα ότι ο αξιολόγηση της μαρτυρίας του εφεσείοντα από το Επαρχιακό Δικαστήριο ως αναξιόπιστη, δεν μπορεί να εξεταστεί από το Εφετείο, καθότι η παρούσα έφεση, από αθωωτική πρωτόδικη απόφαση, έγινε στη βάση του άρθρου 137 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, σύμφωνα με το οποίο, αθωωτική απόφαση Κακουργιοδικείου ή Επαρχιακού Δικαστηρίου, όπως στην προκειμένη περίπτωση, δεν μπορεί να εφεσιβληθεί για λόγους ευρημάτων αξιοπιστίας.

Για τον εφεσίβλητο εμφανίστηκαν οι δικηγόροι Γ. Χατζηπαρασκευάς και Λ. Χαβιαράς του δικηγορικού γραφείου «Κούσιος, Κορφιώτης και Παπαχαραλάμπους ΔΕΠΕ».



Πρόσθεσε ένα σχόλιο