Monday 22nd of October 2018 08:50:12 AM

Αλώνια Παλώδιας

Αλώνια Παλώδιας

ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ από τη Δικαστή του Διοικητικού Δικαστηρίου Έλενα Μιχαήλ η απόφαση  του Κοινοτικού Συμβουλίου Παλώδιας ημερομηνίας 25 Μαΐου 2001, με την οποία αποφάσισε ότι ολόκληρη η έκταση του τεμαχίου με αριθμό 23 του Φ/Σχ. LIV 25 περιοχής του Κοινοτικού Συμβουλίου Παλώδιας, που απαλλοτριώθηκε για την δημιουργία Κοινοτικού Πάρκου στο χωριό, είναι απαραίτητη για την δημιουργία του και ότι οι λόγοι για τους οποίους έγινε απαλλοτρίωση εξακολουθούν να υφίστανται, αφού υπάρχει ανάγκη δημιουργίας Κοινοτικού Πάρκου στην περιοχή.

Εναντίον της προσβαλλόμενης απόφασης προσέφυγε στο Διοικητικό Δικαστήριο ο ιδιοκτήτης του τεμαχίου Ρηγίνος Δημήτρη, η αίτηση του οποίου έγινε δεκτή.

Σύμφωνα με την απόφαση της Δικαστού:

«Η παρούσα υπόθεση, παρουσίασε μία ιδιόμορφη πορεία ως προς την εμφάνιση και εκπροσώπηση του καθ’ ου η αίτηση. Αρχικά, εκ μέρους του καθ’ ου η αίτηση εμφανίζονταν εκπρόσωποι του Γενικού Εισαγγελέα. Το 2016, συνήγορος του Γενικού Εισαγγελέα δήλωσε στο Δικαστήριο ότι δεν εκπροσωπούν κοινοτικά συμβούλια.

Ακολούθησε διόρθωση του τίτλου της προσφυγής, μετά από άδεια του Δικαστηρίου, για να διαγραφεί η πρόταση «Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω» και δόθηκαν οδηγίες όπως γίνει ξανά επίδοση της προσφυγής στο Κοινοτικό Συμβούλιου Παλόδιας. Επεισοδιακή ήταν και η δεύτερη διαδικασία επίδοσης αφού η προσφυγή που επιδόθηκε έφερε άλλο αριθμό αντί τον ορθό και δόθηκαν εκ νέου οδηγίες επίδοσης.

Αφού ολοκληρώθηκε η επίδοση, χωρίς να καταχωρηθεί εμφάνιση εκ μέρους του καθ’ ου η αίτηση, δόθηκαν οδηγίες στον αιτητή να καταχωρήσει γραπτή αγόρευση και η υπόθεση ορίστηκε για διευκρινίσεις. Κατά την ημέρα των διευκρινίσεων, εμφανίστηκε ο κοινοτάρχης του καθ’ ου η αίτηση και ζήτησε χρόνο να διορίσει δικηγόρο. Του δόθηκε χρόνος αλλά τελικά χωρίς ποτέ να διοριστεί δικηγόρος - παρά την εμφάνιση συγκεκριμένου δικηγόρου στο Δικαστήριο ο οποίος, όμως, ουδέποτε καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης - προχώρησε η υπόθεση σε διευκρινίσεις και κατατέθηκε ο διοικητικός φάκελος.

Ο αιτητής ήταν ιδιοκτήτης αλωνιού εμβαδού 288 τ.μ. στο χωριό Παλώδια το οποίο απαλλοτριώθηκε με γνωστοποίηση απαλλοτρίωσης που δημοσιεύτηκε στις 25.5.2001 για σκοπούς δημιουργίας κοινοτικού πάρκου. Το 2004 προσφέρθηκε συγκεκριμένο ποσό αποζημίωσης στον αιτητή το οποίο ο αιτητής αποδέχτηκε το 2006.

Ο αιτητής με επιστολή μέσω του δικηγόρου του ημερομηνίας 28.11.2013 ζήτησε την επιστροφή του ακινήτου επειδή ο σκοπός της απαλλοτρίωσης δεν επιτεύχθηκε. Ακολούθησε επαναληπτική επιστολή στις 21.2.2014.

Ο καθ’ ου η αίτηση με επιστολή μέσω του δικηγόρου του ημερομηνίας 12.3.2014 απάντησε στον αιτητή ότι ο σκοπός απαλλοτρίωσης έχει υλοποιηθεί αφού το ακίνητο χρησιμοποιείται για την πραγματοποίηση εκδηλώσεων της κοινότητας και ότι δεν ήταν δυνατό μέχρι τότε να ξεκινήσουν κατασκευαστικά έργα λόγω της ύπαρξης πολυβολείου της Εθνικής Φρουράς σε παρακείμενο ακίνητο αλλά ότι το εμπόδιο αυτό έπαυσε να υφίσταται στις 23.1.2014 και επρόκειτο να προχωρήσει ο καθ’ ου η αίτηση και σε κατασκευαστικά έργα.

Ακολούθησε η καταχώρηση της παρούσας προσφυγής.

Παρά το γεγονός ότι η προσφυγή δεν προσβάλλει την παράλειψη του καθ’ ου η αίτηση να επιστρέψει το ακίνητο αλλά προσβάλλει την απόφαση ημερομηνίας 25.5.2001 - η οποία προφανώς δεν θα μπορούσε να προσβληθεί ως εκπρόθεσμη - εντούτοις, θεωρώ δίκαιο όπως προχωρήσω στην εξέταση της προσφυγής εφόσον προκύπτει και από το περιεχόμενο των επιστολών προς τον καθ’ ου η αίτηση ότι αυτό που ζητά ο αιτητής είναι την επιστροφή του ακινήτου του.

Τόσο στην προσφυγή όσο και στον διοικητικό φάκελο που κατατέθηκε, δεν εντόπισα το διάταγμα απαλλοτρίωσης. Συνεπώς, για σκοπούς της παρούσας προσφυγής, θεωρώ ότι ο σκοπός της απαλλοτρίωσης ήταν ως καταγράφεται στην προσφορά αποζημίωσης προς τον αιτητή ημερομηνίας 5.2.2004 (Παράρτημα Α της προσφυγής) δηλαδή, για τη «δημιουργία Κοινοτικού Πάρκου».

Από το περιεχόμενο του διοικητικού φακέλου, προκύπτει ότι ο καθ’ ου η αίτηση προχώρησε σε διαβήματα σε σχέση με το έργο «Αναβάθμιση Αλωνιών». Συγκεκριμένα, με επιστολή του ημερομηνίας 2.9.2015 ενημέρωσε την ένωση κοινοτήτων Λεμεσού ότι αποφάσισε όπως τους αναθέσει «την ετοιμασία των όρων διαγωνισμού για εξεύρεση μελετητών για το έργο». Με επιστολή ημερομηνίας 16.5.2016, η Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού πληροφορεί τον καθ’ ου η αίτηση ότι λόγω φόρτου εργασίας δεν είναι σε θέση να προβεί στη ζήτηση προσφορών για την προκήρυξη αρχιτεκτονικού διαγωνισμού.

Εντοπίζω, επίσης, επιστολή του Τμήματος Αρχαιοτήτων προς τον καθ’ ου η αίτηση ημερομηνίας 15.2.2009 με την οποία τους πληροφορεί για την προώθηση διαδικασίας κήρυξης συγκεκριμένων τεμαχίων σε αρχαία μνημεία Β’ Πίνακα κατά της οποίας φαίνεται να υπέβαλε ένσταση ο καθ’ ου η αίτηση. Εξ όσων μπορώ να αντιληφθώ από το περιεχόμενο άλλων επιστολών στον διοικητικό φάκελο, και συγκεκριμένα από την επιστολή ημερομηνίας 25.10.2016 από τον καθ’ ου η αίτηση προς το Τμήμα Αρχαιοτήτων, «ο χώρος των Αλωνιών [...] είναι κηρυγμένο ως μνημείο στον πίνακα Β.»

Με την επιστολή του αυτή, ο καθ’ ου η αίτηση ζητεί να ενημερωθεί από το Τμήμα Αρχαιοτήτων «κατά πόσο μπορεί να γίνετε χρήση του χώρου των Αλωνιών για διάφορες εκδηλώσεις, γαμήλιες δεξιώσεις και άλλες δραστηριότητες.»

Σε απάντηση της ως άνω επιστολής, το Τμήμα Αρχαιοτήτων σε επιστολή τους ημερομηνίας 23.12.2016 αναφέρει τα ακόλουθα:

«1. Η υφιστάμενη κατάσταση των αλωνιών δεν επιτρέπει την διεξαγωγή εκδηλώσεων οποιουδήποτε είδους στο παρόν στάδιο, γιατί αυτό θα επιδεινώσει την φθορά της ξηρολιθικής κατασκευής, που παρατηρείται ήδη σε αρκετά σημεία.

  1. Αυτό που προέχει είναι η συντήρηση των αλωνιών και η συμπλήρωση των κενών σημείων. Ο τακτικός καθαρισμός από την άγρια βλάστηση είναι απαραίτητος για να διατηρηθούν τα αλώνια σε βάθος χρόνου.

[■■■]

  1. Εφόσον τα αλώνια συντηρηθούν σωστά, η μετέπειτα χρήση τους θα πρέπει να είναι αρκετά περιορισμένη για λόγους προστασίας και αποφυγής φθορών.
  2. Η χρήση των αλωνιών για γαμήλιες δεξιώσεις και γενικά οποιαδήποτε εκδήλωση συνεπάγεται κατανάλωση ποτού και φαγητού, διέλευση οχημάτων προμηθευτών και άλλες εργασίες που ενδεχομένως να λερώνουν και να καταστρέφουν τις πέτρες δεν συστήνεται. Τα αλώνια μπορούν να χρησιμοποιούνται για πολιτιστικές εκδηλώσεις όπως π.χ. παραδοσιακούς χορούς, παιγνίδια του Πάσχα κλπ.»

Εντοπίζω, επίσης έγγραφο με τίτλο «Πρόταση Κοινοτικού Συμβουλίου Παλώδιας για το Πρόγραμμα Αγροτικής Ανάπτυξης», το οποίο εξ όσων αντιλαμβάνομαι, δεν υποβλήθηκε αφού φαίνεται να είναι ημιτελές.

Το Άρθρο 23.5 του Συντάγματος προνοεί ότι:

«Οιαδήποτε ακίνητος ιδιοκτησία ή δικαίωμα ή συμφέρον επί τοιαύτης ιδιοκτησίας απαλλοτριωθείσα αναγκαστικώς θα χρησιμοποιηθή αποκλειστικώς προς τον δι’ όν απηλλοτριώθη σκοπόν. Εάν εντός τριών ετών από της απαλλοτριώσεως δεν καταστή εφικτός ο τοιούτος σκοπός, η απαλλοτριώσασα αρχή, ευθύς μετά την εκπνοήν της ρηθείσας προθεσμίας των τριών ετών υποχρεούται να προσφέρη την ιδιοκτησίαν επί καταβολή της τιμής κτήσεως εις το πρόσωπον παρ’ ού απαλλοτρίωσεν αυτήν. Το πρόσωπον τούτο δικαιούται εντός τριών μηνών από της λήψεως της προσφοράς να γνωστοποιήση την αποδοχήν ή μη ταύτης. Εφ’ όσον δε γνωστοποιήση ότι αποδέχεται την προσφοράν, η ιδιοκτησία επιστρέφεται ευθύς άμα αποδοθή παρά του προσώπου το τίμημα εντός περαιτέρω προθεσμίας τριών μηνών από της τοιαύτης αποδοχής.»

Στην υπόθεση Ζήνων Ευθυμιάδης Εστέιτς Λτδ ν. Δημοκρατίας (2006) 3 Α.Α.Δ. 166 το Ανώτατο Δικαστήριο ερμήνευσε το Άρθρο 23.5 του Συντάγματος, ως ακολούθως:

«[...] η παραπομπή στο εφικτά υλοποιήσιμο του σκοπού της απαλλοτρίωσης αποκαθιστά την ορθή διατύπωση του συνταγματικού κριτηρίου η οποία συναρτά την εφαρμογή του Άρθρου 23.5 προς τη διαρκή υποχρέωση της διοίκησης να χρησιμοποιεί το κτήμα για το σκοπό για τον οποίο απαλλοτριώθηκε και έτσι να καθιστά συνεχώς, και βεβαίως όχι μόνο μέσα στην πάροδο των τριών ετών από την απαλλοτρίωση, εφικτά πραγματοποιήσιμο το σκοπό αυτό. Το να τίθεται το ερώτημα με άλλους όρους, δηλαδή κατά πόσο ο σκοπός της απαλλοτρίωσης εγκατελείφθη ή δεν κατέστη ανέφικτος, δεν συνιστά απλώς αλλαγή έμφασης αλλά εμπεριέχει τον κίνδυνο να διολισθήσει η διερεύνηση από τα πραγματικά αντικειμενικά δεδομένα που διέπουν το εφικτά πραγματοποιήσιμο του σκοπού σε πεδίο όχι πολύ πέραν των υποκειμενικών διαθέσεων της διοίκησης με ανάλογες συνέπειες, ως εκ της προκύπτουσας διαφοροποίησης του επιπέδου των απαιτούμενων ενεργειών της διοίκησης, στο αποτέλεσμα της όποιας συγκεκριμένης υπόθεσης. Το βάρος στον πρώην ιδιοκτήτη δεν είναι να αποδείξει ότι ο σκοπός της απαλλοτρίωσης εγκατελείφθη ή κατέστη ανέφικτος, αλλά ότι η διοίκηση δεν προέβη στις ενέργειες εκείνες που, αναλόγως βεβαίως της περίπτωσης, θα εκρίνοντο ευλόγως αναγκαίες προς υλοποίηση του έργου. Η σαφής ορολογία του Άρθρου 23.5 αντανακλά δεόντως την αντίληψη μας για την ουσιαστική διάσταση του όπως την έχουμε εκφράσει.»

Όπως εξηγήθηκε πιο πάνω, το Δικαστήριο εξετάζει στα πλαίσια προσφυγής κατά πόσο σύμφωνα με τις πρόνοιες του Άρθρου 23.5 του Συντάγματος η περιουσία που απαλλοτριώθηκε χρησιμοποιήθηκε για τον σκοπό που απαλλοτριώθηκε και κατά πόσο εάν η εκπλήρωση του σκοπού δεν κατέστη εφικτή εντός τριών ετών κατά πόσο η διοίκηση προέβη και συνεχίζει να προβαίνει στις ενέργειες εκείνες που είναι αναγκαίες για την εκπλήρωση του σκοπού.

Όπως προκύπτει από τα γεγονότα όπως τα παρέθεσα πιο πάνω, ο καθ’ ου η αίτηση κατά παράβαση του Άρθρου 23.5 του Συντάγματος κατέχει ακόμα το ακίνητο του αιτητή. Οι ενέργειες στις οποίες προβαίνει ο καθ’ ου η αίτηση είναι χωρίς ουσιαστική πρόοδο ενώ καθίσταται αμφίβολο εάν η κατεύθυνση που ακολουθεί ταυτίζεται με τον σκοπό της απαλλοτρίωσης του ακινήτου.

Καταλήγω ότι η προσφυγή επιτυγχάνει και η παράλειψη κηρύσσεται άκυρη και παν το παραλειφθέν ως προς τούτο δέον όπως εκτελεσθεί.

Επιδικάζονται έξοδα εκ €1400 πλέον Φ.Π.Α. υπέρ του αιτητή και εναντίον του καθ’ ου η αίτηση.

κ. Λ. Λαζάρου, για Lazaros Lazarou Christophorou & Associates LLC, για τον αιτητή.

κ. Χ. Ζορπάς, για καθ’ ου η αίτηση.

 



Πρόσθεσε ένα σχόλιο