Sunday 19th of August 2018 07:23:08 AM

Πειθαρχικό Δικηγόρων

Πειθαρχικό Δικηγόρων

ΠΟΛΛΕΣ φορές η νομολογία μας έχει επαναλάβει ότι οι αποφάσεις του Πειθαρχικού Συμβουλίου των Δικηγόρων δεν μπορούν να προσβληθούν στο  Δικαστήριο, στη βάση του Άρθρου 146 του Συντάγματος.

Στην υπόδειξη αυτή προέβη η Δικαστής του Διοικητικού Δικαστηρίου Έλενα Μιχαήλ εκδίδοντας την απόφαση της στην υπόθεση αρ.: 460/2016 ( 27 Φεβρουαρίου 2018), όπου ανέλυσε το όλο θέμα επικαλούμενη τη νομολογία:

««Σύμφωνα με το Άρθρο 146.1 του Συντάγματος το Ανώτατο Δικαστήριο κέκτηται αποκλειστική δικαιοδοσία να αποφασίζει επί πάσης προσφυγής που υποβάλλεται εναντίον απόφασης, πράξης ή παράλειψης οιουδήποτε οργάνου, αρχής ή προσώπου που ασκεί εκτελεστική ή διοικητική λειτουργία. Προέχει κατ’ αρχή η εξέταση της νομικής φύσης και υπόστασης του Νομικού Συμβουλίου.

Στην Κύπρο το θέμα διέπεται από το Άρθρο 122 του Συντάγματος. Το Άρθρο αυτό περιλαμβάνει στον όρο "δημόσια υπηρεσία" και υπηρεσία σε οποιοδήποτε άλλο νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου ή σε οποιοδήποτε άλλο οργανισμό δημοσίου δικαίου χωρίς νομική προσωπικότητα που ιδρύεται προς το δημόσιο συμφέρον υπό νόμου και των οποίων τα κεφάλαια είτε παρέχονται είτε είναι εγγυημένα από τη Δημοκρατία, εις δε την περίπτωση που η επιχείρηση ασκείται αποκλειστικά από το νομικό αυτό πρόσωπο ή από τον οργανισμό εφόσον η διοίκηση αυτού τελεί υπό τον έλεγχο της Δημοκρατίας. Προκύπτει συνεπώς ότι τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου ή οργανισμού πρέπει να εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον, να έχουν συσταθεί δυνάμει νόμου και να τελούν υπό τον έλεγχο της Πολιτείας. (Βλέπε: Χριστόδουλος Προεστός ν. Δημοκρατίας (1998) 4 Α.Α.Δ. 407, Χ. Κυβερνήτου ν. Δημοκρατίας (1991) 4 Α.Α.Δ. 2632 και Πέτρος Μιχαήλ και Άλλες ν. Δημοκρατίας (1994) 4 Α.Α.Δ. 198).

Η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει αποφανθεί ότι για την ένταξη μιας πράξης στη σφαίρα του Δημοσίου Δικαίου είναι απαραίτητο αυτή να προέρχεται από το κράτος ή νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου. Η πραγμάτωση με μια τέτοια πράξη δημοσίου σκοπού είναι το άλλο αποφασιστικό κριτήριο. (Βλέπε: Γεωργίου ν. Α.Η.Κ. (1995) 3 Α.Α.Δ. 424, Πρόεδρος της Δημοκρατίας ν. Βουλής των Αντιπροσώπων (1997) 3 Α.Α.Δ. 36).

Το σημαντικότερο γνώρισμα των οργανισμών δημοσίου δικαίου είναι ο προικισμός τους με αποφασιστική αρμοδιότητα σε ένα ή περισσότερους τομείς του δημοσίου δικαίου. Τα νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου είναι πλάσματα του νόμου. Ιδρύονται και λειτουργούν δυνάμει νομοθεσίας η οποία καθορίζει μεταξύ άλλων τον τρόπο λειτουργίας τους και το διορισμό και λειτουργία των διοικητικών τους συμβουλίων (Βλέπε:                                                                              ΡΙΚ ν. Χρίστου

Καραγιώργη και Άλλων (1991) 3 Α.Α.Δ. 159 και Στεφανίδης και Άλλοι ν. Δημοκρατίας (1993) 3 Α.Α.Δ. 367).

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι αποφάσεις του Πειθαρχικού Συμβουλίου των Δικηγόρων που προεδρεύεται από το Γενικό Εισαγγελέα δεν θεωρούνται από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου διοικητικές πράξεις και δεν είναι προσβλητές δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος. (Βλέπε, μεταξύ άλλων: In re C.H. an advocate (1969) 1 C.L.R. 561).

Στην απόφαση Antonis Kourris v. The Supreme Council of Judicature (1972) 3 C.L.R. 390 στη σελίδα 406 αναφέρονται τα

εξής:-

"It is useful to note that in the case if In re C.H. an advocate (supra), in which the point was taken that a decision of the Disciplinary Board, which has been set up under the Advocates Law, Cap. 2, and consists of advocates under the chairmanship of the Attorney-General, was an administrative decision which should have been challenged by recourse under Article 146.1 because advocates are officers of the Supreme Court - (see, also, section 15 of Cap. 2) - and disciplinary matters concerning them are considered as being related to the administration of justice.".

Και τη σελίδα 407 επίσης αναφέρεται:-

"the Attorney-General by virtue of both the nature of the duties of his office and the fact that he is the Chairman of the Bar Council is a person very closely related to the administration of justice; and, likewise, the practicing advocate, being an officer of the Supreme Court (see section 15 of Cap. 2), ought to be regarded, also, as being closely related to the functioning of the judicial power.".

Το όλο σκεπτικό της πιο πάνω απόφασης (Antonis Kourris) σε συνδυασμό με το άρθρο 15 του περί Δικηγόρων Νόμου με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι συλλογικά όργανα που απαρτίζονται από το Γενικό Εισαγγελέα και από δικηγόρους, με βάση το Νόμο περί Δικηγόρων, δεν ασκούν εκτελεστική εξουσία μέσα στην έννοια του Άρθρου 146 του Συντάγματος, αλλά εξουσία που σχετίζεται με τη λειτουργία της Δικαιοσύνης.»

 



Πρόσθεσε ένα σχόλιο