Friday 14th of December 2018 05:34:30 AM

Δυσφήμιση-λίβελλος

Δυσφήμιση-λίβελλος

ΤΗ ΝΟΜΙΚΗ πτυχή της δυσφήμισης παράθεσαν στην ομόφωνη απόφαση τους οι Εφέτες Στέλιος Ναθαναήλ, Λεωνίδας Παρπαρίνος και Ανδρούλα Πούγιουρου, εκδίδοντας την απόφαση τους στην υπόθεση αρ.: 470/2011 ημερομηνίας 14 Μαΐου 2018. Σύμφωνα με τους τρεις Δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου το αστικό αδίκημα της δυσφήμισης προνοείται από το άρθρο 17(γ) του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου ΚΕΦ. 148 που προβλέπει τα εξής:

17.-(1) Η δυσφήμηση συνίσταται στη δημοσίευση από οποιοδήποτε πρόσωπο με έντυπο, γραπτό, ζωγραφιά, ομοίωμα, χειρονομίες, λόγια ή άλλους ήχους, ή με κάθε άλλο μέσο οποιασδήποτε φύσης, περιλαμβαvόμεvης και της εκπομπής με ασύρματη τηλεγραφία, δημοσιεύματος το οποίο-

(α) ..........................................................................................

(β) ......................................................................................

(γ) εκ φύσεως τείνει στο να βλάψει ή να επηρεάσει με δυσμένεια την υπόληψη άλλου προσώπου στο επάγγελμα, επιτήδευμα, την εργασία, απασχόληση, ή τη θέση του' ή

»

Στην υπόθεση Εκδόσεις Αρκτίνος ν. Γεωργιάδη (2011) 1 (Α) ΑΑΔ 407

αναλύονται οι αρχές που διέπουν την δυσφήμιση. Παραθέτουμε αυτούσιο το απόσπασμα από την απόφαση στη σελ. 427:

«Το κριτήριο αν ένα δημοσίευμα είναι δυσφημιστικό είναι κατά πόσο ο μέσος λογικός άνθρωπος προς τον οποίο απευθύνεται το κείμενο θα μπορούσε να το αντιληφθεί κατά δυσφημιστικό τρόπο και όχι να αποδώσει απλώς ο ίδιος ο ενάγων ένα δυσφημιστικό νόημα στο δημοσίευμα θεωρώντας τον εαυτό του θιγμένο ενώ το κείμενο μπορεί να είναι δεκτικό και άλλων αθώων ερμηνειών. Κατά την εξέταση του κειμένου, το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη όχι μόνο την ετυμολογία συγκεκριμένων λέξεων αλλά εξετάζει το κείμενο στην ολότητά του με αναφορά στον χρόνο και τον τόπο του δημοσιεύματος αλλά και την κρατούσα κοινή γνώμη για το θέμα. Στον Gatley on Libel and Slander, 11η έκδ., σελ. 103 αναφέρονται τα εξής:

«The general approach. In ruling οη meaning, the caurt is ηοΐ determining the actual meaning οf the words but delimiting the outside boundaries ο/ the possible range ο/ meaning and setting the "ground rules " for the trial.

Thus in Shan v Standard Chartered Bank the allegatwns were capable ο/ bearing the meaning that the plaintiffs were guilty ο/ money laundering; but the use ο/ miscellaneous qualifying words such as "alleged" or "apparently" meant that in the alternative they were capable of imputing no more than reasonable suspicion. The nature of the exercise has been summarized as follows (citations omitted):

“(1) The governing principle is reasonableness. (2) The hypothetical reasonable reader is not naive but he is not unduly suspicious. He can read between the lines. He can read in an implication more readily than a lawyer and may indulge in a certain amount of loose thinking but he must be treated as being a man who is not avidfor scandal and someone who does not, and should not, select one bad meaning where other non­defamatory meanings are available. (3) Over-elaborate analysis is best avoided. (4) The intention of the publisher is irrelevant. (5) The article must be read as a whole, and any "bane and antidote" taken together. (6) The hypothetical reader is taken to be representative of those who would read the publication in question. (7) In delimiting the range of permissible defamatory meanings, the court should rule out any meaning which, can only emerge as the produce of some strained, or forced, or utterly unreasonable interpretation . (8) It follows that it is not enough to say that by some person or another the words might to be understood in a defamatory sense". (Jeynes v New Magazines Ltd (2008) EWCA Civ 130.»

Σε ελεύθερη μετάφραση:

«Η γενική προσέγγιση: Κατά την απόφαση ως προς το νόημα, το δικαστήριο δεν καθορίζει την πραγματική σημασία των λέξεων, αλλά προσδιορίζει τα ακραία όρια του δυνατού εύρους των εννοιών και θέτει τους «βασικούς κανόνες» για τη δίκη. Έτσι, στην υπόθεση Shdh ν Standαrd Chartered Bonk, οι ισχυρισμοί ήταν ικανοί να αποδώσουν το νόημα ότι οι ενάγοντες ήταν ένοχοι για ξέπλυμα χρήματος αλλά η χρήση των διαφόρων διακριτικών λέξεων όπως "κατ' ισχυρισμόν" ή "προφανώς" σήμαινε εναλλακτικά ότι δεν μπορούσαν να προσδώσουν τίποτε περισσότερο πέραν της εύλογης υποψίας. Η φύση του θέματος έχει συνοψιστεί ως εξής (οι αναφορές παραλείπονται):

«(1) Η βασική αρχή είναι η λογική. (2) Ο υποθετικός λογικός αναγνώστης δεν είναι αφελής αλλά ούτε υπερβολικά καχύποπτος. Μπορεί να διαγιγνώσκει. Μπορεί να αντιληφθεί ένα υπονοούμενο πιο εύκολα από ότι ένας δικηγόρος και μπορεί να ενδώσει σε ένα πιο χαλαρό (ελεύθερο) τρόπο σκέψης αλλά πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένας άνθρωπος που δεν διψά για σκάνδαλα και ως κάποιος που δεν επιλέγει ή δεν θα πρέπει να επιλέγει μόνο την κακή σημασία, όπου υπάρχουν άλλες μη δυσφημιστικές σημασίες. (3) Υπερβολικά λεπτομερής ανάλυση είναι καλύτερα να αποφεύγεται. (4) Η πρόθεση του δημοσιεύοντος είναι άσχετη. (5) Το άρθρο πρέπει να αναγνωστεί ως σύνολο και «το δηλητήριο με το αντίδοτο» να σΌνεξεταστούν.(6) Ο υποθετικός αναγνώστης θεωρείται αντιπροσωπευτικός εκείνων που θα διάβαζαν το επίμαχο δημοσίευμα. (7) Οριοθετώντας το φάσμα των επιτρεπτών δυσφημιστικών σημασιών, το δικαστήριο θα πρέπει να αποκλείει κάθε έννοια η οποία μπορεί να προκύψει μόνο και μόνο ως παράγωγο ορισμένης παρατραβηγμένης, εξαναγκαστικής ή εντελώς παράλογης ερμηνείας. (8) Επομένως, δεν αρκεί να πούμε ότι, από ορισμένους, οι λέξεις θα μπορούσαν να γίνουν αντιληπτές ως δυσφημιστικές»

Στην υπόθεση Tassos Papadopoullos v. Kyria Publishing Co Ltd and Others (1963) 2 CLR 290 αποφασίσθηκε ότι τα ίδιο το Δικαστήριο μπορεί να κρίνει κατά πόσο ένα δημοσίευμα είναι δυσφημιστικό και μόνο από την ανάγνωση του κειμένου.

Στο σύγγραμμα Gatley on Libel and Slander, 11η έκδ., παραγρ. 4.17, σελ.149 αναφέρεται ότι ακόμα και αν το γραπτό κείμενο δεν έχει σχέση με τα ειδικά προσόντα της θέσης του παραπονούμενου και δεν θα ήταν δυσφημιστικό για άλλα πρόσωπα, θεωρείται ότι είναι δυσφημιστικό για την υπόληψη του παραπονούμενου αν κοινοποιηθεί σε τρίτα πρόσωπα και επηρεάζει δυσμενώς την υπόληψη του επαγγελματικά στα μάτια λογικών και αντικειμενικών ανθρώπων. Στην περίπτωση δε που κριθεί ότι το κείμενο είναι δυσφημιστικό, ο ενάγων δεν είναι απαραίτητο να αποδείξει ειδικές ζημιές για να δικαιούται σε θεραπεία και μπορεί μόνο να αποδείξει ότι υπέστη ταλαιπωρία και ψυχική οδύνη για να δικαιούται σε αποζημιώσεις (βλ. Gatley on Libel and Slander, ανωτέρω, σελ. 148, υποσημείωση 87).

 



Πρόσθεσε ένα σχόλιο